AEW: Double or Nothing

Toen ik twee jaar geleden begon met het kijken van professioneel worstelen, kon ik niet bevroeden dat WWE aan het begin van het (vermoedelijke) einde stond. Niet dat er alleen maar slechte dingen gebeurden. Zo denderde Ronda Rousey de worstelwereld binnen, en kreeg Seth Rollins een significante duw naar de top, net als Becky Lynch. Daartegenover stond weer de geforceerde promotie van Roman Reigns. Met als dieptepunt zijn match tegen Brock Lesnar tijdens Wrestlemania 34.

Dit jaar bleek de WWE er plotseling een concurrent bij te hebben gekregen: AEW. All Elite Wrestling. Het is opgericht door entrepeneur Shahid Khan en zijn zoon Tony. Het gezicht van AEW wordt gevormd door worstelaars Cody Rhodes, en Matt en Nick Jackson, die zichzelf The Elite noemen.

Ik wilde hun eerste PPV, getiteld Double or Nothing, per se zien. Ik kocht maar een replay via Fite, sloot mijn laptop aan op mijn smarttv (dank, Samsung) en ging er eens voor zitten. Al kende ik hooguit twee, drie worstelaars, het zat het amusement geenszins in de weg. Sterker nog, dit is één van de beste PPVs die ik heb gezien. Uit de mond van iemand die het worstelen slechts twee jaar bijhoudt zal dat niet veel zeggen. Maar ik was niet de enige enthousiasteling.

Tijdens de gehele drie uur durende avond was het publiek mee. En de worstelaars vlamden. Ieders energieniveau was torenhoog, iedereen had er duidelijk zin in een groots spektakel neer te zetten. AEW heeft een mix van onafhankelijke worstelaars en gevestigde namen binnengehaald, waardoor ik flink wat nieuw talent heb ontdekt. Het deed sterk denken aan een opgeblazen versie van NXT, een talentenpool voor jonge worstelaars.

Ook werd afgewisseld met Westerse en Oosterse worstelaars, wat de matches een eigen identiteit gaf. Dit leverde weer een dynamische avond op met diverse smakelijke smaken.

Het hoogtepunt moet toch wel de één na laatste match zijn geweest: Cody versus Dustin Rhodes. Een broedergevecht. Jonkie tegen veteraan. Generatie tegen generatie. Het publiek hield al de adem in gedurende het gevecht, de broers krikte de spanning nog even op met blading. Ofwel: Dustin maakte ongezien een sneetje in zijn voorhoofd voor het bloedeffect. Althans, ik neem aan dat hij een sneetje wilde maken. Het bleek een snee. Eentje waaruit hij zo sterk begon te bloeden, dat ik mij heel even afvroeg of dit wel goed was. Toen broertje Cody hem alle hoeken van de ring liet, kleurde de mat roder en roder. Het bloed druppelde zichtbaar uit de snee, alsof hij een stevige bloedneus had gekregen. En ik maar denken dat bladen tegenwoordig illegaal is.

Toen Cody had overwonnen, volgde nog het emotionele slot. Hij ging voor zijn verslagen broer staan (die zat in het hoekje uit te bloeden) en kondigde een tagteammatch aan. Hij had daarbij geen vriend nodig. Geen partner. Maar zijn oudere broer. Er zat een hoorbare snik in zijn stem toen hij dat zei. Al klopt dit eind niet helemaal (eerst sla je je broer in elkaar, dan nodig je hem uit om zij aan zij te vechten…?), dat kon het publiek weinig schelen. Ik heb nog nooit zo’n geëmotioneerd publiek gezien na een match.

Het hoofdspektakel was Chris Jericho tegenover Kenny Omega. Ook ijzersterk, maar een tikje overschaduwt door de onverwachte komst van John Moxley. Hij liet de avond eindigen met een vet uitroepteken.

WWE heeft er concurrentie bij. Stevige concurrentie. Als AEW dit niveau weet vast te houden, zelfs nog weet te verhogen, kan dit wel eens de doodsteek voor Vincent McMahon worden. Tenzij hij verstandige actie gaat ondernemen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s